Ontroostbaar

02-12-2015

  

 

 

 




Ontroostbaar

 

“Mama, als Piet dood is dan zie ik hem nooit meer, hè?”, vraagt mijn dochter (6). Haar ogen zijn waterig en ik zie dat ze begint te huilen. “Dan maakt hij geen grapjes meer en brengt hij geen snoep meer voor ons mee."  Het besef dat doodgaan iets definitiefs is, slaat bij haar in als een bom.

We wisten al dat Piet (een goede vriend van de familie) ongeneeslijk ziek was, maar hadden gehoopt dat hij nog meer tijd had gekregen. Afgelopen maandag werd hij opgenomen in het ziekenhuis en bleek dat hij er zeer ernstig aan toe is. Zo ernstig zelfs dat de artsen spreken van het allerlaatste stukje van zijn leven. Dit is het teken voor mijn man en mij om onze kinderen voorzichtig voor te bereiden op wat komen gaat.

Onze jongste van bijna vier beseft de betekenis van doodgaan niet. Hij ‘schiet’ een paar keer per dag iemand ‘dood’, in de veronderstelling dat iemand dan ook weer opstaat en terugkomt. Onze dochter is wat verder en begint de betekenis van ‘dood’ te begrijpen. Het is haar eerste grote verlies en ik als moeder probeer haar zo goed mogelijk te begeleiden. Ik merk dat ik moeite heb om haar zo verdrietig te zien. Ze zoekt troost bij me als ze op mijn schoot gaat zitten en ze huilt vanuit haar tenen. Het raakt me diep en ik merk dat de tranen over mijn wangen rollen.

Ze is ontroostbaar. “Piehietje”, huilt ze. Ze komt moeilijk in slaap. Ze wil weten wat er met Piet gebeurt als hij dood is. Een mooie vraag, waar ik het antwoord helaas ook niet op weet. We praten over de hemel en praten over opa Jan en bloemetjesoma die al voor haar geboorte waren overleden. “Piet zal vast blij zijn dat hij zijn vriend Opa Jan weer zal zien”, zegt ze. “En dan kan hij bloemetjesoma ook de groetjes doen van ons.”  Ze lijkt tevreden met die gedachte en langzaam valt ze in slaap. In haar slaap snikt ze nog na. Ik kijk naar haar en maak me zorgen. “Hoe kan ik zo’n groot verdriet van zo’n kleine meid wat verzachten?”

De volgende morgen staat Eva op alsof er niets gebeurd is. Het is per slot van rekening Sinterklaas op school. Ze mag als Pietje verkleed naar school en pepernoten strooien in de klas. Ik schmink wat zwarte vegen op haar gezicht en naai een grote paarse veer op haar pet. “Zo, een echte Piet”, zeg ik terwijl ik enig teken van verdriet probeer te bespeuren. Haar verdriet is in geen velden of wegen te bekennen als ik naar haar opgetogen gezicht kijk.  En daar gaat ze, vrolijk en onbezorgd haar gezellige dag tegemoet. Kinderen leven compleet in het hier en nu. Daar kan ik nog veel van leren, denk ik bij mezelf.


Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!