Terug naar de kern

30-12-2015






 


Terug naar de kern

‘Ik vrees de dag de technologie onze menselijke  interactie voorbijstreeft. De wereld zal dan bestaan uit een generatie van idioten,’ aldus Albert Einstein. Het ziet er naar uit dat de beste man gelijk gaat krijgen.

We zijn nauwelijks in contact met elkaar. In de trein is het bijna onmogelijk om in gesprek te raken met de buurman. De meesten van ons zitten druk typend achter de mobiele telefoon, tablet of laptop. Druk met alles behalve het hier en nu. En wat ’t nog erger maakt zijn de koptelefoons die uitstralen: ik heb geen interesse in de buitenwereld.

Nou, daar zit ik dan, om me heen kijkend, proberen te genieten van het hier en nu. Na een half uur geef ik het op en pak ik mijn eigen telefoon. Ik had hem nog expres op stil gezet. Eens kijken wat de buit is: drie gemiste whatsappjes, vier nieuwe posts op Facebook en vijf nieuwe mailtjes.

Het lijkt wel alsof de wereld voorbij raast, zonder dat ik ook maar naar buiten heb gekeken. Datgeen wat ik zo hekel, maak ik mezelf schuldig aan! Ik betrap mezelf er op dat ik steeds vaker op mijn telefoon kijk, bang om iets gemist te hebben. Ja missen, dat heb ik zeker. Ik mis het hier en nu. Vol met mijn aandacht in het nu zijn. Aandachtig luisterend naar de ander, zonder gestoord te worden door een bling, rinkel of belletje.

Het ergste van alles vind ik nog dat ik het ook doe in bijzijn van mijn kinderen. “Even niet schat, mama moet even iets terugsturen naar papa.” “Heel even wachten lieverd, mama moet even een mailtje lezen en beantwoorden.”

Gadver, is het dan echt zover gekomen?

Gisteravond bracht ik mijn zoontje voor de derde keer naar bed (hij was wakker geworden en kon moeilijk weer in slaap komen). Hij lag zo vredig en geborgen tegen me aan. Terwijl ik zijn hoofdje streelde en hem kusjes gaf, realiseerde ik me: Wat ben je al groot en wat ben je toch lief. Nu heb je me nodig, een mama die er voor je is, van je geniet en lekker helemaal met haar volle aandacht bij je is. Straks ben je groot, heb je waarschijnlijk zelf een Iphone en heb je me niet meer zoveel nodig.”

Naar mijn mening zijn de meesten van ons vergeten hoe je een gesprek voert. Gewoon een gesprek omdat je geïnteresseerd bent in de ander. Of wat dacht je van iemand bellen om diegene te feliciteren in plaats van een appje te sturen? Alles moet tegenwoordig snel en onpersoonlijk. Ook conflicten worden via het toetsenbord uitgewerkt. Mijn manier is het niet: sterker nog: enkele ogenschijnlijke onschuldige ‘gesprekken’ mondden onnodig uit in regelrechte ruzies.

Ik merk dat ik behoefte heb aan meer rust. Stapje terug, minder gejaagd, gehaast en flitsend. Gewoon genietend van de omgeving waarin ik me bevind. Volledig bewust van het geluk wat zich dagelijks voor me afspeelt. Ik heb vandaag de kans om de moeder voor mijn kinderen te zijn die ik wil zijn. Ik wil getuige zijn van hun jeugd. Ik wil dat ze terugkijken en zich herinneren dat hun mama aandacht voor ze had.

Ik heb een doel voor 2016: Ik voer meer gesprekken face-to-face, ik ga mensen kaartjes sturen ipv een facebookbericht. Ik leg de telefoon weg als ik met de kinderen ben en ik ga genieten van het hier en nu. Het leven flitst van zichzelf al zo snel voorbij. Daar hebben we geen technologie voor nodig. Mijn telefoon gaat op stil, de laptop gaat overdag uit en ik ga proberen te genieten.

Ga jij de uitdaging samen met mij aan?


Reacties

Reacties van 1 tot 1:

Inge vd sande schreef op 01-01-2016, 19:46:
Wat een goed voornemen! Ik realiseer me dat ik dat nu ook post. Zal t morgen ook tegen je zeggen! I am in.



Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!