Lieve Oma

04-02-2016

 

 

 

 

 

 

 

Lieve oma,

Weet je dat ik nog heel veel over je droom?
Rare dromen   waarin ik weet dat je eigenlijk dood bent maar dat we toch net doen alsof je er nog bent. Of heel doodgewone dromen waarin ik je help om jouw huis schoon te maken. Enge dromen droom ik ook. Over een onzichtbare aanwezigheid in jouw huis die dreigend is.

Zeven jaar na jouw dood ben ik nog steeds veel met je bezig. Nu pas heb ik het gevoel dat ik aan verwerking toe kan komen. Wat is er toch veel gebeurd in de tussentijd. Behalve wat rimpels meer zie je aan de buitenkant niet veel anders. Je zult me op straat nog steeds herkennen als ik je tegen zou komen. Maar als je nu binnen zou stappen en we zouden bijkletsen, dan zal je heel snel merken dat jouw kleindochter is veranderd.

Ik weet niet of je het hebt meegekregen, maar weet je dat ik mama ben? Ik ben mama, lieve oma! Mama van twee schatten van kinderen, en met lieve ondeugende streken. Je zou je er kapot om lachen. Vooral om de jongste. Die heeft de streken van ome Jan. Ik weet zeker dat je dat zal zeggen als je hem bezig zou zien.

Wist je dat ik ongelofelijke zes jaren achter de rug heb? Was je erbij toen ik op de operatietafel lag? Dat ze de tumor uit mijn lichaam verwijderden? Zag je er op toe dat het goed zou verlopen? Dat zou je hebben gedaan als je nog zou hebben geleefd. Dat weet ik zeker!
Heb je gezien dat ik kort na die operatie een kindje verloor? Was jij het die me waarschuwde om naar de dokter te gaan? Ik was op tijd in het ziekenhuis want het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Oma, als wij toch eens extra tijd zouden krijgen. Wat zou ik je dan zeggen? Zou ik je dan alles willen vertellen? Of zou ik liever willen luisteren, nog één keer luisteren naar al die mooie verhalen over vroeger die je zo levendig kon brengen? Of zouden we niets zeggen en gewoon genieten van elkaars aanwezigheid?

Goh, wat mis ik je. Ik mag dan wel het gevoel hebben dat ik ben veranderd, maar jij zal voor mij altijd hetzelfde blijven. Ik ben zo bang dat mijn herinnering aan jou zal vervagen. Dat ik zal vergeten hoe je eruit ziet, hoe jouw hand de mijne vastpakte en hoe je stem klonk, hoe je smakelijk kon lachen zonder enig geluid te maken. Hoe geborgen ik me voelde als ik bij je was. Hoe geliefd en veilig.

Toch wil ik een manier zien te vinden je los te laten. Ik kan niet in het verleden blijven, ik wil doorgaan. Mijn kinderen hebben een mama nodig, mijn man zijn vrouw en ik wil ten volle kunnen leven. Als ik straks net zo oud ben als jij wil ik zeggen dat ik een goed leven heb gehad, met ups en downs. Ik zal je vreselijk blijven missen en zal elke herinnering aan jou koesteren.

Dank je wel lieve oma, dank je voor alles dat je voor me betekend hebt en voor de persoon die je was.


Wanneer heb je een verlies verwerkt? Het is helaas niet zo dat wanneer je enkele rouwstadia hebt doorlopen dat je dan kunt zeggen: ok, genoeg gerouwd, nu ga ik verder. Iets of iemand loslaten is geen actief proces. Het ontstaat doordat je voldoende met verwerken bezig bent geweest. Mijn inziens laat je ook niemand los, maar houd je haar anders vast. Ze zal altijd deel van me uitmaken, zolang ik leef. Ik kan terugkijken en haar missen, maar ik ben in staat om ook verder te kunnen, te genieten van wat er is en ik ben bezig mijn plekje te vinden, ook zonder oma fysiek om me heen.


Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!