Hoe mijn kwetsbaarheid mijn kracht werd

26-04-2016

 





 

 

Hoe mijn kwetsbaarheid mijn kracht werd


Dat ik mijn kwetsbaarheid heb durven toelaten
en haar ben gaan erkennen dat ze  bestaat, is voor mij de mooiste les in mijn leven geweest. Door ontvankelijk te zijn, toe te durven geven dat ik soms anderen nodig heb en in te zien dat juist die kwetsbaarheid verbindt, ben ik mezelf geworden.

Vroeger was ik bang. Bang voor afwijzing. Bang om alleen achter te blijven. Ik werd gepest in groep 7 omdat ik anders was dan de meiden in groep 8. En nog eens op de middelbare school omdat ik in tegenstelling tot mijn pesters graag wilde leren. Ik sloot me af en hield me naar buiten toe groot en flink. Ik kon het allemaal zelf wel, ik leek sterk en zelfverzekerd, stond altijd voor anderen klaar, voelde me veilig in mijn helpersrol. De trouwe loyale vriendin aan wie je alles kon vertellen. De geboorte van ‘flinke Minke’ was een feit. Maar wie was ik eigenlijk? Kenden ze me wel? Of cijferde ik mezelf zo weg dat ik onzichtbaar werd?

Door jezelf zo sterk te identificeren met een eigenschap, maakt dat je gaat geloven dat je die persoon helemaal bent. Ik was flinke Minke. Maar wat ik daardoor negeerde was mijn innerlijke noodkreet om gezien en erkend te worden om wie ik ben niet om wie ik laat geloven die ik ben. Maar hoe kunnen mensen dat aan de buitenkant zien? Dat ging dus niet.

Ik zag in dat mijn angst voor afwijzing min of meer werkelijkheid was geworden. Ik was weliswaar niet alleen, maar voelde dat ik mezelf in de steek had gelaten. Ik deed heel veel dingen op de automatische piloot, omdat het hoorde of omdat ik deed wat het ‘juiste’ was….. voor een ander….. En ik dan???

Mijn sterke masker begon barstjes te vertonen. Zo kon het niet langer. Zo wilde ik het niet langer. Ik wilde verbinding. Eerlijk contact. Ik zette mijn masker af en liet mensen mijn ware gezicht zien. Ik begon te luisteren naar mijn gevoel. Ik leerde om ook te ontvangen en zag dat ik daarmee iets heel wezenlijks aan de ander gaf: mijn vertrouwen. Door vertrouwen te geven, groeit een vriendschap, groeit liefde, groeien je kinderen. Vertrouwen is de vruchtbare bodem van ons bestaan.

Niet iedereen in mijn omgeving vond het fijn om mijn ‘ware’ gezicht te zien. Ik ben zelfs enkele ‘goede’ vrienden daardoor kwijt geraakt. Maar weet je? Mijn kring mag dan iets kleiner zijn geworden, ik voel me veel minder alleen dan toen ik meer mensen om me heen had. Ik heb hele waardevolle vriendschappen met mooie mensen die bij me zijn om wie ik ben. Ik heb een gezondere en evenwichtigere relatie met anderen en ik kan daardoor mijn kinderen leren dat ze mogen zijn wie ze zijn. Dat ze geen masker nodig hebben.

En wat het proces nu juist zo mooi maakt, is dat “Flinke Minke” er nog altijd is, maar met een andere betekenis. Ik hoef geen afscheid van haar te nemen, want ik heb haar af en toe echt nog nodig. Het verschil is dat ik nu weet dat ik een keuze heb en dat ik meer ben dan haar alleen.


Reacties

Reacties van 1 tot 2:

Minke schreef op 27-04-2016, 20:06:
Hoi Resi, dank je wel :)
Zo zie je dat we allemaal onze processen hebben.

Resi schreef op 27-04-2016, 14:03:
Mooie BLOG Minke, heel herkenbaar!



Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!