Stilstaan

08-08-2016

 

 

 

 

 

 

Stilstaan?

 

Het is vakantie, ik kijk uit het raam en ik bespeur geen enkel straaltje blauw tussen de grijze grauwe massa wolken die zich boven ons huis stapelt. Het regent. Het is augustus. Een maand van rust en bezinning.

Ik beweeg onrustig met mijn voet heen en weer onder de tafel. Ik blaas wat warme lucht uit. Een piepje. Mijn telefoon wil wat van me. Ik zit achter de pc en ben aan het werk. Eigenlijk wil ik liever
niets doen, gewoon een boekje lezen of op een terrasje zitten met een roseetje in de zon.

Aangezien het niet echt terrasweer is, lijkt de eerste optie op dit moment de beste. Maar ik doe het niet. Ik kijk om me heen. De kamer is nodig toe aan een nieuwe verfbeurt, er liggen rommeltjes overal. De planten op ons balkon zijn niet veel meer dan droge stengeltjes met hier en daar een verdwaald bloempje. Boven stapelt de vuile was zich op. De speelgoedkast van de kinderen mag weer eens geordend worden. Ik heb een to-do-lijstje van mijn werk naast me liggen.

Ik voel onrust want na de vakantie wachten tien dikke studieboeken en drie examens op me. Ik leg mijn gezicht in m’n handen en zucht nogmaals. Waarom lukt het me niet te ontspannen?

Nou beste lezer, ik weet wat je denkt. Nogal wiedes dat ik me niet kan opladen. Ik moet weer van alles. Maar van wie eigenlijk? Wat maakt dat we onszelf zoveel druk opleggen? Wat maakt dat IK zoveel van mezelf verlang? Is het erg dat de was een dagje langer ligt? Nee. Worden de drie examens minder moeilijk als ik er constant aan denk? Nee. 

Ons denken beïnvloedt ons voelen en ons voelen beïnvloedt ons handelen. Ergens in ons hoofd moeten we dus veel.  We zijn keien in bedenken, rationaliseren en analyseren. En we vinden vooral overal van alles van. Vooral wanneer we de lijstjes moeten afwerken terwijl we eigenlijk willen rusten.

Wat is goed voor me? Een schone opgeruimde kamer geeft me rust, maar het kost me veel energie om het zo te houden. Ik hink van mijn ene been naar het andere, van mijn denken naar mijn gevoel. 

En ineens blijf ik staan. Gewoon met beide benen stevig op de grond. Mijn tenen bewegen, ik maak contact met de aarde. Ik haal diep adem en luister. De bomen buiten spelen met de wind, de pomp in het aquarium voorziet de vissen van stroming, onze kater Leo ligt te spinnen in zijn mandje en ik hoor kinderen zingen op het schoolplein. Ze hebben plezier. Of het nu regent of niet. Ik voel rust in me komen. Het is goed zo, goed zoals het is. Ik voel mijn handen warmer worden, het bloed stroomt door mijn aderen en ik betrap mezelf op een glimlach. Zo simpel kan het dus zijn? 

Ik open mijn ogen, kijk naar buiten en zie ineens de zon doorkomen. Toeval?
Misschien is dat terrasje toch niet zo’n slecht idee :)

 

Reacties

Reacties van 1 tot 1:

Nanda schreef op 10-08-2016, 09:57:
Mooi geschreven Minke en heeeeel herkenbaar!!!



Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!