Onzichtbaar verlies

16-09-2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Onzichtbaar verlies

 

Voor mijn opleiding Journalistiek moest ik een fotografie opdracht doen. Ik vond (en vind) 

mensen bijster interessant dus ik koos ervoor om vreemden als onderwerp te nemen. Ik toog met mijn camera naar het station en keek om me heen. Overal stonden passagiers te wachten op de trein die hen naar hun bestemming zou brengen. “Waar zouden ze naar toe gaan?”, 
vroeg ik me af. “Hoe zullen ze zich voelen? Nerveus, verdrietig, opgewonden?” Ik was nieuwsgierig.

Die fascinatie voor wat er achter het gezicht van de ander speelt is altijd gebleven. Want we zijn immers heel goed in het verbergen van onze echte emoties. We zijn sociaal wenselijk, willen niet het achterste van onze tongen laten zien. En dat is in veel gevallen maar goed ook, want je hoeft ook niet alles met de hele wereld te delen, toch? De keerzijde van het niet weten wat er is, is dat we geneigd zijn in te vullen voor de ander. Een oordeel te vellen over wat we zien, in plaats van wat we echt weten.

Die ene man die naast je in de trein zit en om tien uur ’s-Ochtends naar alcohol ruikt, is niet per se een feestbeest. Onverantwoordelijk omdat hij half beschonken naar zijn werk gaat. Heb je er wel eens aan gedacht dat de mogelijkheid bestaat dat hij zijn verdriet wegdrinkt? Zijn verdriet die hij niet wil voelen omdat hij vier jaar geleden zijn 12-jarige dochter heeft moeten begraven?

Of de jonge vrouw die in de rij bij de kassa naar de caissière uitvalt, is niet meteen een bitch. Wie weet heeft zij net daarvoor haar zoveelste miskraam gehad. Wilt ze zo graag moeder worden, maar tot op heden is dat haar nog niet gegeven? 

Laat ik voorop stellen dat ik onverantwoordelijk gedrag waarbij je anderen en jezelf in gevaar brengt, niet goed keur. Of dat je zomaar zo met anderen om kunt gaan. Maar als ik het verhaal achter het gezicht van die persoon ken, dan kan ik er wel meer begrip voor opbrengen. We zijn wie we zijn. We maken mee wat we meemaken. We doen wat we kunnen en soms is dat niet heel charmant of sympathiek. Een trap na of afkeurende blikken is niet wat hen zal helpen zich beter te doen voelen. Vaak helpt een warme hand op hun schouder, een luisterend oor en iemand die hen helpt om hun onzichtbare verdriet weer zichtbaar te maken. Voor zichzelf en voor het verlies wat is geleden. Om het te mogen laten zijn zodat het ook anders vastgehouden kan worden en er ruimte komt voor meer licht.                      


Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!