Vanuit mijn sterfbed

28-10-2015

 

 

 

 

 

 

 

Vanuit mijn sterfbed

 

 
Stel je bent oud en stervend. Je ligt op je sterfbed en je blikt terug op jouw leven dat rijk en zinvol is geweest. Je kijkt er met voldoening op terug. Wat heeft jouw leven zo zinvol gemaakt? Is dat een groot huis gevuld met kinderen en kleinkinderen? Gezellige avonden bij de open haard in gezelschap van geliefden? Een goede flitsende carrière?

De Oostenrijkse psychiater Victor Frankl verwoordde in 1945 zijn ervaringen in concentratiekampen in het boek ‘De zin van het bestaan’.  Hij concludeerde dat de mensen die zelfs in de meeste gruwelijke omstandigheden zin en betekenis zoeken en geven, de grootste kans hebben om te overleven.

Zingeving heeft dus nut. Wat voor de een zingeving geeft, hoeft voor de ander niets te betekenen.
Ik kan me echter bijna niet voorstellen dat je zal zeggen: Mijn leven was zinvol omdat ik een grote auto reed, een groot huis bezat en heel veel geld op de bank. Wat maakt ons leven zinvol? Wat maakt het waard om voor te leven?

Toen ik kind was leefde ik voor voetbal. Lekker buiten spelen met mijn vriendjes in de buurt. Mijn familie was het allerbelangrijkste. Koude winteravonden bij de open haard, kastanje poffend en warme chocolademelk drinkend. In mijn puberteit leefde ik voor mijn sociale contacten op school, en daarbuiten. Ging het niet over afgelopen weekeinde, dan wel over komend weekeinde. Ik reisde naar Australië toen ik 18 was en leerde de waarde van reizen. De zin van mijn leven was een ontdekkingstocht. In mijn studententijd vond ik het vooral belangrijk wat anderen van me dachten. En in mijn eerste echte vaste baan was mijn werk het belangrijkste. Nu ben ik moeder en heb ik een heel ander zicht op het leven. Ik leef niet alleen meer voor mezelf, maar vind zingeving in het opvoeden van mijn kinderen. Als zij gelukkig zijn, het goed hebben, dan maakt mij dat blij. Ik kan me geen leven zonder hen voorstellen. Ook toen ik op mijn dertigste werd geconfronteerd met schildklierkanker, wilde ik overleven om er voor mijn kinderen te kunnen zijn. Gezondheid gaf toen zin aan mijn leven.

Ik ben 36 jaar oud en kijk terug op mijn leven. Ik maak de balans op en doe mijn ogen dicht. Ik stel me voor dat ik een oude vrouw ben die in haar sterfbed ligt. Ik ben omringd door mijn man, mijn kinderen en mijn kleinkinderen. Ik zie verdriet maar ook dankbaarheid. Ik heb ze liefgehad, ik heb mijn best voor ze gedaan en ze alles gegeven wat in me zat. Ik glimlach en ben blij dat ik zo’n rijk leven heb mogen leven. Dat ik zo’n zinvol werk heb mogen doen en dat ik plezier heb mogen maken. Ik heb genoten van het leven en me niet druk gemaakt om kleine dingen. Ik heb vertrouwen dat mijn kinderen het zonder me zullen redden, het zijn sterke mooie volwassen mensen. En met dat vertrouwen en zoveel liefde blaas ik mijn laatste adem uit.

 

Reacties

Reacties van 1 tot 1:

Inge Duyts schreef op 02-11-2015, 16:54:
Prachtig geschreven!



Typ hier jouw bericht:


Naam*
E-mailadres*
Je bericht*
Vul de code in* Captcha

Velden met een * zijn verplicht!