Samen of alleen?

“Is het normaal wat ik voel?”

Dit is een van de meest voorkomende vragen die cliënten aan me stellen. Ze leven in een onzekere tijd waarin hun wereld op de kop is gezet.
Een heftig verlies van een dierbare leren dragen of geconfronteerd worden met een levensbedreigende ziekte is niet iets wat je zomaar even doet.

We leren het niet op school.

Er is geen eenduidige manier hoe dit te doen. We hebben richtlijnen, maar ze vertellen niet hoe jij met jouw specifieke persoonlijkheid,
achtergrond en situatie, jouw verlies “een plekje kan geven”. Elk verlies is anders en de betekenis van dat verlies is heel persoonlijk.
Toch zie ik elke keer weer die opluchting bij ze als ik ze vertel dat het normaal is wat ze doormaken.
Dat ze niet langzaamaan gek aan het worden zijn en dat ze het op hun eigen manier, die het best bij ze past, mogen doen.
Het geeft ze houvast te weten dat er anderen zijn die een soortgelijke situatie doormaken en dat ze niet de enige in de hele wereld zijn.

Al voelt het rouw- of ziekteproces soms heel eenzaam.

Ik herinner me mijn eigen ziekteproces en hoe ik dit heb gedragen op de manier die toen bij me paste.
Ik wilde anderen niet belasten en droeg het voor mijn gevoel zoveel mogelijk alleen.
Mensen zagen overdag flinke Minke, maar zagen niet mijn onzekerheid, angst en wanhoop als ik ’s nachts alleen met mijn eigen gedachten op de badrand zat.
Dat hield ik verborgen. Wat ik toen niet goed zag, en nu wel weet, is dat ik mijn eigen eiland creëerde.
Voor mij was contact met anderen, gelijkgestemden, misschien heel goed geweest. Ik was aan het zwemmen, in mijn eigen onzekerheid.
Ik denk dat ik onnodig lang heb moeten watertrappelen. Het hielp niet mee dat mijn toenmalige arts me min of meer het gevoel gaf dat ik het niet goed deed.
Dat mijn angsten irreëel waren en dat ik er maar zo snel mogelijk af moest zien te komen.
Tijdens het ziekteproces hield ik verhalen over kanker zo ver mogelijk bij mezelf vandaan. Het kwam veel te dichtbij. Ik vond het enorm confronterend.
Maar achteraf, toen de storm eenmaal was gaan liggen, sprak ik iemand die nagenoeg hetzelfde had meegemaakt als ik.
Zij was verder in haar verwerkingsproces dan ik en vertelde me hoe het voor haar was geweest en hoe het nu met haar ging.
Dat gaf me een gevoel van herkenning en begrepen te worden.
Het gaf me tevens een mooi vooruitzicht, want zij was inmiddels weer helemaal gezond en verzekerde me dat ik er ook mentaal weer bovenop zou komen.

De vraag is dan: heeft lotgenoten-contact zin?
Ik denk dat het antwoord hierop heel persoonlijk is en voor ieder persoon anders. De één vindt een individueel traject fijner, de ander in een groep.
Ik denk dat cliënten er baat bij hebben dat ze weten dat de mogelijkheid bestaat en dat ze een keuze hebben.
In mijn tijd werd er vooral naar het fysieke herstel gekeken en moest ik het mentale stuk voor mijn gevoel alleen uitzoeken.
We zijn inmiddels een stuk verder en is er veel meer ruimte voor psychologische nazorg dan 15 jaar geleden. Een hele mooie ontwikkeling!