Westers Protocol

“Hoe gaat het met u?”

vraagt de arts als ik met haar meeloop naar haar spreekkamer.  Het is weer de zoveelste periodieke controle in het ziekenhuis en ik antwoord zoals ik de afgelopen keren haar heb geantwoord: “Goed, ik voel me eigenlijk best goed. Steeds beter eigenlijk.”

Het gesprek verandert van toon als mijn verdere behandelplan besproken wordt. Ze is niet tevreden en schermt met kreten als: darmkanker, cystes, verklevingen, operaties, “als jij niet NU begin met het nemen van zware medicatie...”

Ik begrijp haar niet. Ik voel me toch goed? De bloedwaarden én de scopie zijn toch beter dan vorig jaar?

Ik krijg drie opties voorgeschoteld: Stuk voor stuk zware medicijnen die mijn immuunsysteem naar beneden halen. Dat wil ik niet. Is er dan niets wat meer constructief is?

“Kan het echt niet anders?” Probeer ik nog. Maar nee, dit is het protocol.

Begrijp me goed: ik heb mijn leven enkele malen te danken aan de reguliere gezondheidzorg en die protocollen. Zonder de westerse artsen was ik er nu niet meer geweest. Maar dat er écht niets anders op deze wereld is dat me kan helpen gezond te blijven, dat accepteer ik niet.

Lang voordat er ziekenhuizen en moderne medicijnen waren, vertrouwden de mensen vooral op de kracht van de natuur.  Geneeskrachtige kruiden, gezonde voeding en lichaamsbeweging en ontspanning zorgden voor een beter welzijn van de mensen. Dus, ik ben zelf gaan zoeken (met de arts op de achtergrond) en ik kwam op een dieet: Glutenvrij eten, het liefst ook lactosevrij. “Nee, je hoeft jezelf dat echt niet aan te doen”, was nog het oordeel van de arts. Gelukkig ben ik ook eigenwijs en volgde ik het pad dat voor mij natuurlijk en goed voelde. En wat gebeurde er? Mijn bloedwaarden verbeterden aanzienlijk, ik had geen pijn en geen bloed meer bij de ontlasting en alles verliep ‘normaal’.

Mijn arts was verbaasd, maar nog steeds niet tevreden. Medicijnen, klonk het steevast in de spreekkamer. Ik wilde een second opinion. Daar zag zij geen medische aanleiding toe, maar ze schreef een doorverwijzing op mijn verzoek. Haar voet wiebelde onder de tafel opzichtig heen en weer.

Ik heb van alles ‘alternatiefs’ geprobeerd, geloof me.  Het ene hielp, het ander wat minder. Telkens twijfelde ik of mijn ‘eigen’-wijsheid en mijn afkeer van de medicijnen me stiekem verder in de problemen zouden helpen. Doe ik er wel goed aan mijn eigen weg te volgen? Moet ik dan maar tegen mijn gevoel en natuur in die medicijnen gaan spuiten? Is het me dat waard?

De verlossing kwam van een heel aardige professor, MDL-arts en bijzonder hoogleraar in de Voeding.  (Mijn verzoek, mijn second opinion) Ik was goed bezig! Zei hij.

Ik slaakte een zucht van verlichting! Mijn hart vulde zich met blijdschap. Ik heb mijn gevoel gevolgd, maar blijf met de vraag zitten: Wat is nu de natuurlijke weg in de westerse samenleving?